İklimin koruyucusu olarak turbalıklar

Kısaca: Turbalıklar (bataklık alanlar), ölü bitkilerin tamamen ayrışmadığı, bunun yerine binlerce yıl boyunca turba olarak biriktiği ıslak arazilerdir. Bu sayede çok büyük miktarda karbon depolarlar.

Biraz daha ayrıntılı: Bir turbalık ıslak kaldığı sürece karbonu kalıcı olarak bağlar. Kurutulduğunda turbaya hava ulaşır, turba ayrışır ve depolanan karbon karbondioksit olarak atmosfere salınır.

Ayrıntılı

• Turba nasıl oluşur: Suya doymuş toprakta oksijen eksiktir, bu yüzden mikroorganizmalar ölü bitki kalıntılarını çok yavaş parçalar; turba tabakası genellikle yılda yalnızca yaklaşık bir milimetre büyür.
• Küçük alan, büyük depo: Turbalıklar Dünya’nın kara yüzeyinin yalnızca yüzde birkaçını kaplar, ancak yaygın tahminlere göre dünyadaki tüm ormanların toplamından daha fazla karbon depolar.
• Yüksek turbalık ve alçak turbalık: Yüksek turbalıklar yalnızca yağmurla beslenir ve besin bakımından fakirdir; alçak turbalıklar ise yeraltı suyu ya da kaynak suyuyla beslenir.
• Turba yosunları: Yüksek turbalıklarda çok su tutabilen ve çevrelerini asitleştiren turba yosunları (sfagnum) baskındır.
• Almanya’da kurutma: Almanya’daki turbalıkların büyük kısmı tarım, ormancılık ve turba çıkarımı için kurutulmuştur; Federal Çevre Ajansı’na göre bu alanlar ulusal sera gazı emisyonlarının kayda değer bir bölümüne yol açar.
• Yeniden sulama: Su seviyesi yeniden yükseltilirse ayrışma büyük ölçüde durur ve alan uzun vadede yeniden karbon bağlayabilir.
• Paludikültür: Çiftçilerin yeniden sulanmış alanlarda da ürün alabilmesi için ıslak turba topraklarının örneğin kamış, su kamışı ya da turba yosunuyla işlenmesine verilen addır.
• Yaşam alanı: Turbalıklar güneş otu (sinekkapan) gibi uzmanlaşmış bitki ve hayvan türlerine ev sahipliği yapar ve arazideki önemli su depolarıdır.
• Turbasız bahçecilik: Bahçede ya da balkonda turbasız toprak kullanan kişi, daha az turbalığın kazılmasına katkıda bulunur (artensterben-und-biodiversitaet, kohlenstoffkreislauf, bodenerosion-ursachen-und-folgen).