Ilıman kuşağın bozkırları ve çayırları

Kısaca: Bozkırlar, yazları sıcak, kışları soğuk ve yağışı oldukça az olan bölgelerdeki geniş, ağaçsız otlak alanlardır. Savanlardan farklı olarak tropiklerde değil, ılıman kuşakta bulunurlar.

Biraz daha ayrıntılı: Buralar sık orman için genellikle fazla kurak, çöl için ise fazla nemlidir. Derin köklü otlar, otlayan hayvanlar ve ara sıra çıkan yangınlar açık araziyi açık tutar.

Ayrıntılı

• Avrasya bozkırı: Geniş bir otlak kuşağı Doğu Avrupa’dan Orta Asya üzerinden Moğolistan’a kadar uzanır.
• Preri: Kuzey Amerika’da preriler kıtanın ortasında, Rocky Dağları’nın doğusunda yayılır.
• Pampa ve veld: Güney Amerika’da bu otlaklara pampa, güney Afrika’da veld denir.
• Karasal iklim: Denizden uzakta sıcaklıklar yaz ile kış arasında büyük farklılık gösterir.
• Verimli topraklar: Ölen otlar uzun zaman içinde kara toprak (çernozyom) gibi koyu, humusça zengin topraklar oluşturur; bunlar dünyanın en verimli toprakları arasındadır.
• Tahıl ambarları: Bu nedenle pek çok bozkır ve preri buğday, mısır ve diğer tahıllar için önemli tarım alanlarına dönüştü.
• Hayvanlar: Kuzey Amerika’da bizon, Orta Asya’da saygak antilobu gibi büyük otlayan hayvanlar ile çok sayıda kemirgen ve yırtıcı kuş tipiktir.
• Göçebe hayvancılık: Orta Asya’nın bazı bölgelerinde, örneğin Moğolistan’da, çobanlar bugün hâlâ sürüleriyle meralar arasında dolaşır.
• Tehditler: Sürme, aşırı otlatma ve kuraklık toprağı kurutup rüzgârla savrulmasına yol açabilir; 1930’larda ABD’deki toz fırtınaları buna örnektir (savannen-der-erde, klimazonen-der-erde, wuesten-und-wuestenbildung).